H ομάδα του Βελγίου

⏲️ Χρόνος ανάγνωσης: 2 λεπτά
  • Το Βέλγιο είναι χώρα με μακρά παράδοση στο ποδόσφαιρο, θα δώσει το παρών σε τελική φάση Μουντιάλ για 15η φορά.
    Το άθλημα αναπτύχθηκε στο Βέλγιο 100 χρόνια πίσω με την εθνική ομάδα να λαμβάνει μέρος στα πρώτα παγκόσμια κύπελλα χωρίς πάντως επιτυχία σε καμία από τις προπολεμικές διοργανώσεις.
    Η εθνική βελτιώθηκε ξανά μετά το 1950 αλλά ακόμα κι όταν κατάφερε να προκριθεί σε τελική φάση παγκοσμίου κυπέλλου δεν πέτυχε κάτι παραπάνω από την απλή συμμετοχή.
    Είναι ένα χρονικό διάστημα πάντως (από το 1950 ως το 1965) που η εθνική πέτυχε σπουδαία αποτελέσματα με νίκες επί της Βραζιλίας, της πανίσχυρης Ουγγαρίας και της Δυτικής Γερμανίας αλλά όλα σε φιλικά ματς ή ματς μειωμένου ενδιαφέροντος…
    Στη δεκαετία του ‘70, με τον Ρέιμοντ Γκέταλς στον πάγκο, το Βέλγιο είναι ανταγωνιστικό, καταφέρνει να σημειώσει νίκες στο Μουντιάλ του 1970 αλλά αποτυγχάνει στις λεπτομέρειες να προκριθεί στις δύο επόμενες διοργανώσεις.

Η λεγόμενη “χρυσή εποχή” ήρθε στη δεκαετία του ΄80 όταν, με κόους τον Γκι Τάις, το Βέλγιο πρωταγωνιστεί και φτάνει κοντά στον μεγάλο τελικό αποκλειόμενο στα ημιτελικά, και μετά από σπουδαίες εμφανίσεις, από την Αργεντινή του Μαραντόνα το 1986. Προκρίνεται πάντως σε έξι συνεχόμενες διοργανώσεις και φτάνει κάθε φορά στα νοκ-άουτ ματς όπου συνήθως αποκλείεται στην φάση των “16” μέχρι και το παγκόσμιο κύπελλο του 2002.

Ακολουθούν “πέτρινα χρόνια” στο ξεκίνημα του αιώνα μέχρι το 2014 όταν, με προπονητή τον πρώην αστέρα και σέντερ-φορ της ομάδας Μαρκ Βίλμοτς, εμφανίζει μια ανανεωμένη ομάδα, μια δεύτερη “χρυσή γενιά”, κερδίζει όλα τα ματς στη φάση ομίλων, αποκλείει τις Η.Π.Α. στους “16” και τελικά αποκλείεται στα προημιτελικά με ήττα 1-0 από την Αργεντινή.

Τέσσερα χρόνια μετά πηγαίνει ακόμα πιο μακριά με τον Ρομπέρτο Μαρτίνεθ στον πάγκο. Οι “κόκκινοι διάβολοι” πετάνε από νίκη σε νίκη, στη φάση ομίλων και μετά στους “16” (με τρομερή ανατροπή και νίκη 3-2 επί της Ιαπωνίας), ενώ επικρατούν στους “8” με 2-1 και της Βραζιλίας. Η φοβερή πορεία σταμάτησε στον ημιτελικό με την οριακή ήττα 1-0 από τη Γαλλία.

Η συμμετοχή στο Μουντιάλ του 2022 ήταν “πισωγύρισμα” για την ομάδα που δεν κατάφερε για πρώτη φορά μετά από 24 χρόνια να περάσει από τη φάση ομίλων. Κάτι που έφερε την αλλαγή στην τεχνική ηγεσία με τον Μαρτίνεθ να δίνει τη σκυτάλη στον Ντομένικο Τεντέσκο. Από το 2025 όμως προπονητής είναι πλέον ο Ρουντί Γκαρσιά που θα οδηγήσει την ομάδα στην τελική φάση το προσεχές καλοκαίρι.

Οι επιτυχίες και τα αποτελέσματα της εθνικής Βελγίου την τελευταία δεκαετία την έφεραν και στο Νο1 της παγκόσμιας κατάταξης της FIFA, κάτι που δεν έχει καταφέρει καμία άλλη ομάδα χωρίς να σηκώσει έναν μεγάλο τίτλο (Μουντιάλ ή Euro).

Μίνι ανανέωση και η τελευταία ευκαιρία μιας γενιάς αστέρων

Ο Γκαρσιά προσπαθεί να ανανεώσει το ρόστερ, αλλά η αλήθεια είναι πως το Βέλγιο δεν έχει βγάλει τα τελευταία χρόνια σπουδαίους ποδοσφαιριστές για να διαδεχθούν αστέρια όπως οι Λουκάκου και Ντε Μπρόινε (αλλά και βασικές μονάδες για πολλά χρόνια όπως οι Αζάρ, Βερτόνγκεν και Αλντερβάιρελντ).

Μαζί και με άλλους παλαιότερους (Κουρτουά, Βίτσελ) οι 30αρηδες-και βάλε- της εθνικής Βελγίου έχουν ίσως την τελευταία τους ευκαιρία για διάκριση σε μια μεγάλη διοργάνωση. Ο νέος κόουτς δεν επιχειρεί τομές στο ρόστερ και αναμένεται να βασιστεί σε μια επιμειξία παλιών και νέων.

Υπολογίσιμη δύναμη αλλά και ένα μεγάλο ερωτηματικό

Το Βέλγιο έχει δυνατό ρόστερ με πολύ ταλέντο και παίκτες που αγωνίζονται σε υψηλό επίπεδο με τους συλλόγους τους, αλλά η παρουσία του στην τελική φάση είναι δύσκολο να προβλεφθεί αφού πιθανότατα θα εξαρτηθεί από την απόδοση παικτών που βρίσκονται σε μια προβληματική περίοδο όπως οι Ντε Μπρόινε και Λουκάκου.

Κάτω από τα δοκάρια θα δούμε τον σπουδαίο Κουρτουά, ενώ στην άμυνα θα χρειαστεί να πάρουν φανέλα βασικού παίκτες με μικρή σχετική εμπειρία τέτοιων διοργανώσεων όπως οι Φάες, Ντεμπάστ και Ντε Κάιπερ. Στην μεσαία γραμμή οι επιλογές είναι μετρημένες με τους Τίλεμανς και Βανάκεν να παίρνουν ρόλο βασικού.

Επιθετικά, πέρα του πρώτου σκόρερ όλων των εποχών Λουκάκου, ξεχωρίζουν οι Σαλεμάκερς (Μίλαν), Οπέντα (Γιουβέντους), Τροσάρ (Άρσεναλ) και Ντοκού (Μάντσεστερ Σίτι).

Συγγραφέας
Πετρος Δριτσάκος
Στην παραγωγική διαδικασία από τη δεκαετία του '80 μέσω ραδιοφώνου ("Ηχώ FM") και εντύπων (Ποπ Και Ροκ), κοντά στην μουσική και το σινεμά από μικρός αλλά και με το μυαλό στον αθλητισμό σταθερά. Τα χόμπι εξελίχθηκαν μέσα στα χρόνια αλλά παρέμειναν εκεί ως και σήμερα με το ίδιο πάθος και αμείωτο ενδιαφέρον. Για χρόνια ως τηλεοπτικός και ραδιοφωνικός σπίκερ βρέθηκε κοντά στη δράση με εκαντοντάδες ματς και με το Μπαρτσελόνα-Παρί Σεν Ζερμέν 6-1 να παραμένει αξέχαστο. Τώρα πια υιοθετεί μια διαφορετική οπτική γωνία για όλα και την εξωτερικεύει χωρίς "φίλτρα". Στο εκπαιδευμένο και υπερσύγχρονο μικροσκόπιο του μπαίνει το Μουντιάλ 2026!
Βαθμολογία άρθρου
5/5
1 ψήφος