Μιά από τις μεγάλες ποδοσφαιρικές δυνάμεις διαχρονικά και η πιο επιτυχημένη Ευρωπαϊκή εθνική ομάδα τα τελευταία χρόνια, η Ισπανία θα λάβει μέρος για 17η φορά σε τελική φάση παγκοσμίου κυπέλλου και ένατη συνεχόμενη, έχοντας ήδη κατακτήσει και τέσσερις τίτλους (ένα Μουντιάλ και 3 Euro) στον αιώνα που διανύουμε.
Η Ισπανία δημιούργησε νωρίς μια σπουδαία ομάδα και το 1934 ήταν παρούσα, επικράτησε της Βραζιλίας αλλά έχασε τον κρίσιμο προημιτελικό απέναντι στην Ιταλία. Επέστρεψε μεταπολεμικά σε τελική φάση Μουντιάλ το 1950 και έφτασε ως τα ημιτελικά στην καλύτερη πορεία της μέχρι τη διοργάνωση του 2010!
Παρότι πρωταθλήτρια Ευρώπης στο Euro του 1964, παίζει δεύτερο ρόλο στα παγκόσμια κύπελλα του 1962 και του 1966, ενώ στις δύο επόμενες διοργανώσεις δεν προκρίνεται καν. Επιστρέφει το 1978 όταν και αποκλείεται από τη φάση ομίλων, ενώ το 1982 είναι διοργανώτρια αλλά δεν καταφέρνει κάτι παραπάνω από την πρόκριση στην φάση ομίλων.
Το 1984 φτάνει στον τελικό του Euro αλλά δεν μεταφέρει και αυτή τη φορά την επιτυχία και σε παγκόσμιο κύπελλο αφού το 1986 φτάνει ως τους “8” όπου αποκλείεται στα πέναλτι από το Βέλγιο.
Η “ρόχα” είναι πλέον σταθερά παρούσα σε τελικές φάσεις Μουντιάλ αλλά η διάκριση της ξεφεύγει, το 1990 αποκλείεται πρόωρα στα νοκ-άουτ, το 1994 φτάνει ως τα προημιτελικά, το 1998 αποτυγχάνει πλήρως αποκλειόμενη στη φάση ομίλων, το 2002 φτάνει ξανά ως τους “8”, ενώ το 2006 αποκλείεται πρόωρα στη φάση των “16”.
Από το 2010 ξεκινάει η κυριαρχία της κι ενώ έχει κατακτήσει και το Euro του 2008. Σηκώνει, με τον Βιθέντε Ντελ Μπόσκε στον πάγκο της και βάση την Μπαρτσελόνα, το πρώτο της τρόπαιο Μουντιάλ με οριακές νίκες επί της Γερμανίας και της Ολλανδίας στον ημιτελικό και τον τελικό αντίστοιχα.
Ενώ η Ισπανία θεωρείται η καλύτερη εθνική ομάδα της εποχής (θα σηκώσει και 2 ακόμα τρόπαια Euro το 2012 και το 2024), η διάκριση δεν έρχεται στα επόμενα Μουντιάλ. Το 2014 αποκλείεται στη φάση ομίλων, ενώ το 2018 και το 2022 φτάνει μόνο ως τους “16”.
Η Ισπανία θα είναι συνδιοργανώτρια το 2030 αλλά στοχεύει σαφώς στον τίτλο φέτος με τον Ντε Λα Φουέντε- που διαδέχτηκε το 2022 τον Λουίς Ενρίκε- στο πόστο του εκλέκτορα.
Μια ακόμα επιλογή “έξω από το κουτί” για τη θέση του προπονητή
Εδώ και 50 χρόνια περίπου, η Ισπανική ομοσπονδία ποδοσφαίρου εμπιστεύεται απαρέγκλιτα γηγενείς προπονητές για την εθνική ομάδα. Πριν από 18 χρόνια, η επιλογή Ντελ Μπόσκε επικρίθηκε αλλά έφερε έναν τίτλο Μουντιάλ και μεγάλη βελτίωση στη “ρόχα”. Ανάλογη αντιμετώπιση είχε και η επιλογή του Λουίς Ντε Λα Φουέντε, ενός 64χρονου σήμερα προπονητή που δεν είχε ιδιαίτερες περγαμηνές αλλά βρισκόταν στα κλιμάκια των εθνικών ομάδων από το 2013 και αυτό ήταν που τελικά μέτρησε για να πάρει τη θέση.
Ο “ισορροπιστής” Ντε Λα Φουέντε έχει φέρει ηρεμία στην ομάδα, το πρώτο ζητούμενο σε ένα γκρούπ παικτών με τεράστιο ανταγωνισμό μεταξύ τους για τις θέσεις στο αρχικό σχήμα και τώρα για την αποστολή στο επερχόμενο Μουντιάλ. Έχει να διαλέξει από ιδιαίτερα μεγάλη και ποιοτική “δεξαμενή” παικτών, έχει καλέσει πολλούς ποδοσφαιριστές τον τελευταίο χρόνο και οι τελικές επιλογές του αναμένονται με μεγάλο ενδιαφέρον.
Τοπ παίκτες, τοπ ομάδα, υψηλές φιλοδοξίες
Το υλικό της ομάδας είναι στο υψηλότερο επίπεδο και η αγωνιστική της συνοχή είναι το ζητούμενο εδώ και καιρό για τον Ντε Λα Φουέντε. Οι πολλές κλήσεις παικτών δεν βοήθησαν ιδιαίτερα σε αυτό αλλά ο Ισπανός εκλέκτορας φαίνεται να έχει κατασταλάξει σε μεγάλο βαθμό όσον αφορά στις βασικές του επιλογές.
Βασικός γκολκίπερ θα είναι λογικά ο Σιμόν (της Μπιλμπάο), ενώ στην άμυνα όλα μοιάζουν ανοιχτά με μόνο σίγουρο τον Κουκουρέγια (της Τσέλσι) για το αριστερό άκρο. Στην μεσαία γραμμή, γίνεται μεγάλη μάχη αλλά Ρόδρι (της Μάντσεστερ Σίτι) και Πέδρι (της Μπαρτσελόνα) έχουν τον πρώτο λόγο για το αρχικό σχήμα. Επιθετικά, υπάρχει ερωτηματικό για το πόστο του φορ (όπου μπορεί να δούμε και κάποιον ως “ψευτοεννιάρι”), αλλά Λαμίν Γιαμάλ και Νίκο Γουίλιαμς θα πάρουν τις θέσεις στα “φτερά” εκτός συγκλονιστικού απροόπτου.
Σε κάθε περίπτωση, η εθνική Ισπανίας είναι από τα φαβορί της διοργάνωσης.
