Μιά από τις πιο επιτυχημένες εθνικές ομάδες στην ιστορία των παγκοσμίων κυπέλλων, έχει κατακτήσει το τρόπαιο δύο φορές, έχει ακόμα πέντε παρουσίες στην τελική τετράδα και θα λάβει μέρος σε τελική φάση Μουντιάλ για 17η φορά.
Η Γαλλία ήταν από τις χώρες που έλαβαν μέρος στο πρώτο παγκόσμιο κύπελλο του 1930 (μία από τις μόλις τέσσερις Ευρωπαϊκές) και έδωσαν το παρών και στις υπόλοιπες δύο προπολεμικές διοργανώσεις. Το 1938 μάλιστα είναι η διοργανώτρια και φτάνει στα προημιτελικά όπου αποκλείστηκε από την σπουδαία Ιταλία της εποχής.
Μετά το 1950 η Γαλλία βγάζει μια εξαιρετική φουρνιά παικτών (με πρώτους και καλύτερους τον Ζιστ Φοντέν και τον Ρειμόν Κοπά) που οδηγεί την ομάδα για πρώτο φορά στα ημιτελικά της διοργάνωσης το 1958 όπου ηττάται από τη Βραζιλία.
Η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη, το 1962 μένει εκτός τελικής φάσης, το 1966 αποκλείεται πρόωρα, ενώ ακολούθησαν δύσκολα χρόνια εκτός Μουντιάλ τόσο το 1970 όσο και το 1974 εν μέσω αλλεπάλληλων αλλαγών στο πόστο του εκλέκτορα.
Η άφιξη του Μισέλ Ινταλγκό συνέπεσε με την εμφάνιση μιας νέας σούπερ γενιάς παικτών όπως οι Πλατινί, Ζιρές, Τρεζόρ, Τιγκανά και Ροστό. Η Γαλλία ήταν πλέον πρωταγωνίστρια στη δεκαετία του ‘80, το 1982 αποκλείεται στα ημιτελικά από τη Γερμανία στα πέναλτι μετά από αξέχαστο ματς (με σκορ 3-3 μετά και την παράταση), ομοίως και το 1986 (ξανά στα ημιτελικά απέναντι στη Γερμανία) έχοντας πάντως κατακτήσει το Euro του 1984 εντός Γαλλίας.
Το ποδόσφαιρο οργανώνεται στη χώρα για πρώτη φορά σε επίπεδο υποδομών, κάτι που αποφέρει καρπούς ακόμα και σήμερα, αλλά η εθνική γίνεται θύμα έκπληξης μένοντας εκτός τελικής φάσης το 1990 και μάλιστα με εκλέκτορα τον Μισέλ Πλατινί (που μετέπειτα θα γίνει και πρόεδρος της Uefa). Αναλαμβάνει ο Ζεράρ Ουγιέ αλλά η Γαλλία γνωρίζει πικρό αποκλεισμό ξανά και όλα αλλάζουν εκ νέου στην ομάδα με πολλούς παίκτες να αποτελούν παρελθόν από τους “τρικολόρ” και τον Εμέ Ζακέ να επιχειρεί μαζική ανανέωση.
Το 1998 επιστρέφει σε τελική φάση παγκοσμίου κυπέλλου ως διοργανώτρια και στέφεται παγκόσμια πρωταθλήτρια με μια ομάδα γεμάτη τοπ ποδοσφαιριστές σε όλες τις γραμμές και βέβαια με τον Ζινεντίν Ζιντάν απόλυτο πρωταγωνιστή. Ο Ζακέ πάντως δίνει τη σκυτάλη στο Ροζέρ Λεμέρ αμέσως μετά, η Γαλλία κατακτά και το Euro του 2000 αλλά το 2002 αποτυγχάνει παταγωδώς μένοντας εκτός συνέχειας από τη φάση ομίλων.
Το 2006 με προπονητή τον ιδιόρρυθμο Ντομενέκ φτάνει ξανά σε ένα μεγάλο τελικό έχοντας αποκλείσει Βραζιλία, Ισπανία και Πορτογαλία. Σε αξέχαστο ματς που σκιάστηκε από το επεισόδιο Ζιντάν/Ματεράτσι (με το Γάλλο σούπερσταρ να αποβάλλεται), η Ιταλία κερδίζει στα πέναλτι.
Αμέσως μετά επιχειρείται εκ νέου ανανέωση του ρόστερ και με προπονητή τον Λορέν Μπλαν η Γαλλία αποτυγχάνει να περάσει από τους ομίλους στην τελική φάση του Μουντιάλ 2010 ενώ μαστίζεται από μεγάλα προβλήματα, διαμάχες και εσωτερικές κόντρες.
Το 2012 ξεκινάει η θητεία του Ντιντιέ Ντεσάν-αρχηγού της ομάδας στις επιτυχίες του 1998 και του 2000- που κρατάει μέχρι σήμερα. Το 2014 χάνει στα προημιτελικά 1-0 από τη Γερμανία, αλλά η ηρεμία έχει επιστρέψει και τέσσερα χρόνια μετά οι “τρικολόρ” φτάνουν στην κατάκτηση του τροπαίου για δεύτερη φορά μετά από εκπληκτική πορεία και με νίκη 4-2 στον τελικό απέναντι στην Κροατία.
Το 2022 είναι ξανά δυνατή και παρούσα στον τελικό αλλά χάνει το τρόπαιο στα πέναλτι απέναντι στην “πεινασμένη” Αργεντινή του Μέσι.
Στην παραγωγική διαδικασία από τη δεκαετία του '80 μέσω ραδιοφώνου ("Ηχώ FM") και εντύπων (Ποπ Και Ροκ), κοντά στην μουσική και το σινεμά από μικρός αλλά και με το μυαλό στον αθλητισμό σταθερά. Τα χόμπι εξελίχθηκαν μέσα στα χρόνια αλλά παρέμειναν εκεί ως και σήμερα με το ίδιο πάθος και αμείωτο ενδιαφέρον. Για χρόνια ως τηλεοπτικός και ραδιοφωνικός σπίκερ βρέθηκε κοντά στη δράση με εκαντοντάδες ματς και με το Μπαρτσελόνα-Παρί Σεν Ζερμέν 6-1 να παραμένει αξέχαστο. Τώρα πια υιοθετεί μια διαφορετική οπτική γωνία για όλα και την εξωτερικεύει χωρίς "φίλτρα". Στο εκπαιδευμένο και υπερσύγχρονο μικροσκόπιο του μπαίνει το Μουντιάλ 2026!